Uzun zaman sonra (yaklaşık 30 yıl sonra!) bir şiir yazmak geçti içimden eve yakın bir restaurantta tek başıma otururken. Orhan Veli gibi ama bu kez Ankara'yı dinlerken... Üstelik de güzel bir akşamüstü sonbahar rüzgarı eşliğinde:
Üç Kişilik Yemek
Yalnız yemek yemek istemedi bugün canım.
Davet etmek istedim en yakın can dostlarımı.
Uzaktaydı herkes. Olsun dedim başka zaman.
Sonra, 'kendim' geldi aklıma!
Ne de olsa yalnız yemek güzel değildi.
Önce kendimi davet ettim.
Sağolsun, kırmadı beni. Geldi.
Sonra aklıma 'yalnızlığım' geldi.
Onu orada bırakamazdık.
Öyle yapayalnız: tek başına!
İzin istedim önce kendimden;
"O da eşlik edebilir miydi bize?"
"Elbette", dedi kendim bizzat bana:
"Siz arkadaşsınız. Hatta yoldaş."
Geçerken aldık onu da yanımıza.
Yaren olsun ikimize; en kenardaki masada.
Sonra, üçümüz oturduk masaya.
Ben, kendim ve yalnızlığım...
Siparişleri ben aldım üçümüzden: tek tek.
Ne de olsa benden geldi bu davet!
Ev sahibiyim ben; yemekler benden!..
Sonra kendim için de bir mevsim salata.
Yalnızlığım için ise sağlam bir içecek ...
Ne varsa koysunlar masaya.
Oturduk epeyce; üçümüz bir kenarda.
Çay içmek istedik yemekten sonra.
Tek bir bardak getirdi saki.
Sessizce koydu masaya...
Nevfel Baytar
29 Eylül 2022 Ankara