Paralel Evren
"Bir şiir yazdım sana",
Dedi, kadın adama,
Bu olmadı.
Belki başka bahara...
"Duymak isterim", dedi
Kalbi yorgun adam...
Belki de kalmaz,
Başka, bambaşka baharlara?
"Anla kalbimdekini" dedi kadın
Sana olan hislerimi...
Derinlerde gizlediğim
Girift birlikteliğimizi:
Duy bana neler hissettirdiğini;
Nelerin kalbimden,
Kayıp, sökülüp gittiğini;
Sadece dinle şimdi beni:
"Bir sen vardın o evde, bir de ben.
Gün doğumunda dalardık uykuya geceden
Yüzüme yine böyle güzel bakardın;
Sözlerin gelirdi, beni seven kalbinden....
Bir sen vardın orada, bir de ben...
Dünya susar, zaman yavaşlardı içimizde;
Fincanda soğuyan kahvenin hatrında,
Bir ömür saklanırdı belki gizlice, derinden...
Evet, bir sen vardın, bir de ben —
Yaşadığımız hiçbir şeye benzemeyen
“Yeter!” ya da “Kırdın beni” demeden,
Yalnızca aşk ve tutkudan söz edilen...
Sen ve ben, ben sen, sen de ben —
El ele yürünürdü orada, yeniden yeniden
“Neresi orası?” dersen…
Adres: Paralel Evren..."
Bir gri tel düştü yere - kendiliğinden
Adamın yere bakan derin çizgili yüzünden,
Bir iki damla süzüldü yanaklarından...
Ve kaldırdı başını yerden;
"Gök, ay, Güneş, yıldızlar ve evren",
Hepsi bir yanılsama...
Gerçek olan ise;
Paralel Evren'deki sen ve ben...
Nevfel Baytar
Haziran 2025
Ankara.