Ana içeriğe atla

Kayıtlar

Yüz Yaşındaki Genç

Yüz Yaşındaki Genç  Tarih ilginç bir bilim dalı. Tarihe bizzat içinde yaşarken tanıklık etmek çok dahira farklı ve cezbedici geliyor bana... Yüz yıl içine ne kadar çok sey sığdırdı bu ülke. Yorgun bir imparatorluğun ardından, darbeler,  darbe girişimleri ve post-modern darbelerden çıkmayı başardı bu ülkenin evlatları... Jeopolitik konumu gereği, Türkiye her tür etnik, siyasi ve dini mozaiğin ortasında bir vaha gibi serpiliyor. Asya, Avrupa ve Afrika'nın geçiş yolu üstünde; tam bir cadı kazanı olan kadim ve semavi dinlerin beşiği Ortadoğu'nun dibinde, Balkanlar ve Kafkas geçiş noktalarının arasında, üç tarafı denizlerle çevrili,  en eski medeniyetlerin mümbit toprakları üstüne inşaa edilmiş tam bir geçiş ve geçit yeri olarak her tür kargaşa, saldırı, kumpas ve karmaşaya açık topraklar üstünde yerleşmiş bir ülke.   Tarihsel olarak da ülkemiz, Küçük Asya'ya yayılmış irili ufaklı belki de onlarca medeniyete beşiklik yapmış ve birbirinden çok farklı kültü...

Gezgin Bir Ruhun Dinginliği

Gezgin Bir Ruhun Dinginliği  Dönemsel gelgitler yaşıyoruz hepimiz. Bazen hayatın anlamını sorguladığımız anlar oluyor. Kimi zamanda iş yoğunluğu ve hayat heyhulası içinde kaybolup gidiyoruz. Kendimizi dönemsel bir boşlukta hissedip bir anlam arayışı ve bir ışık arıyoruz - içimizdeki onulmaz kuytulukları doldurma ve doyurma çabasıyla. Bazen fark ediyorum; aşırı düşünme (overthinking) hali veya durumu; olabilecek muhtemel güzellikleri de perdeliyor. O nedenle asla mutsuzluk ve karamsarlık bir şiar olmamalı insan hayatında diyorum kendime. Baglamsal olarak kendi adıma konuşmam gerekirse, hayatı bahşedilmiş en güzel şey olarak görüyorum - hedonizm ve eyyamcı bir halet-i ruhiyeden sıyrılıp, anlam yüklü bir iz bırakmak ve yeryüzüne minicik de olsa bir imza atmak niyetindeyim. Sadece yitirilmiş bir hedef ve gerçekleştirilmemiş hayallerin buruk tadı var zihnimin yorgun kıvrımları arasında.  Bazen hayatın keyif vermeyen taraflarının baskınlaştığını hissedersiniz ta, işte ta...

Samimiyet-sizlik

Samimiyet-sizlik  Bazen yazı yazmam konusunda doğrudan fikirlerle gelip başlık öneren dost ve arkadaşlarım oluyor. Bazı konular veya kavramlar hakkındaki düşüncemi merak edip bu konuda yazı yazmalısın diye teşvik ediyorlar. Bu hafta sonu çok uzun süredir görüşmediğim bir arkadaşım ile kahve içtik Tunalı tarafında.  O da oldukça üst düzey bir bürokrat aynı zamanda da eski öğrencim ama kadim dostum...  Yaşıtlar olarak gündelik hayat gailesinden bahsederken "samimiyet" üstüne bir yazı yazmalısın dedi... İşi gereği samimiyetsizliğin tavan yaptığı ortamlarda çalışmasından mütevellit olsa gerek... Zira Ankara bürokrasisinde yukarı doğru çıktıkça farklı yüzleri çıkıyor insanların gün yüzüne... Bu bağlamda dürüst biçimde hakkıyla adım adım yükselen herkesin yolu ardına kadar açık olsun ve en güzel yerlere gelsinler. Bu temennim de oldukça samimi ve içten... Ben iş hayatındaki Ali Cengiz oyunlarından, Bizans taktiklerinden, Makyavelist bakış açısından, Tzu stratejileri...

Quo Vadis? Nereye?

Quo Vadis? Bazı sorular samimiyet içeriyor.  Nasılsın gibi? Kimi zaman dilsel iletişimin bir parçası olarak gündelik hayatta cevabını bile beklemeden sorarız nasılsın diye? Halbuki oturup dinlerseniz sakin biçimde neler çıkar o sorunun altından, değil mi? Dünkü yazımdan sonra pek çok eski okul arkadaşımından ve yaşıtım sayılabilecek dostlarım ve takipçim bir kaç kişiden güzel yorumlar aldım.  Hepsi de arkadaşlık ve hayatımızın geri kalanında ne yapmalıyız kısmına dair, çok insani ve çok dürüstçe yapılmış kısa da olsa özü veren dipnotlar şeklindeydi.  Samimiyetle sorduğunuz her soruya samimi cevaplar alırsınız. Latince güzel bir sorudur Quo Vadis? Bir ara yanlış hatırlamıyorsam Avustralya Qantas havayollarının reklam sloganı idi. Quo Vadis? Nereye? Ya da yolculuk nereye? Ya da nereye gidiyorsun? Aslında bu söz İncilde geçen bir alıntıya dayanıyor.  İmparator Neron'un zulmünden kaçan İsa'ya Aziz Peter'in sorduğu soru imiş.  Nereye kaçıyorsunuz babında:...

Hey Gidi Goca Dünya...

Hey Gidi Goca Dünya  Bir süredir şehir dışında idim. Akademik olarak iki gün boyunca İngilizce sunumlar ile aşırı dozda alınmış ilim ve irfan aşkıyla beslendikten sonra, sakin ve huzurlu evime geri dönmüş oldum.   Ben ani bir kararla dönüş biletimi yaktım ve Ankara'ya üniversiteden (METU FLE) sınıf arkadaşımın şirket arabasıyla döndük... Bol bol sohbet ile geçti tüm yol. Biraz hayatı sorguladık, biraz maziden, biraz iş hayatından, biraz siyasi gündemden, biraz da ortak kaderden bahsettik - ikimizinden de evlilik sonrası yaşları birbirine yakın birer oğlumuz var - haftada bir kaç gün birlikte kaldığımız. Eski eşler, yeni hayatlar, taze hedefler, yaşın getirdiği olgunlukla karışık dinginlik ve tipik "bekar erkek maceraları" geyik muhabbetleri ile yol kısaldı, yemek molası vermeyi bile unuttuk Semih ile giderken...  Hayatın kısa olduğuna karar verdik; 1969 model iki adam olarak... Tecrübeler,  yaşanmış fantastik öyküler, her tür yaşanmışlıklar 😉, başım...

Vicdan

Vicdan Bazı kelimelerin içini doldurmak zordur. Bunların içerisinde "adalet, eşitlik, özgürlük ve inanç" gibi okurken söylenmesi kolay ama içeriğini algılaması zor kelimeler var.  Canlıbilimini sevmekle birlikte, hayvan davranış bilimi hakkında pek fikrim de yok, üstelik konuyu araştırmış da değilim.  Ancak, sosyal hayvanlarda bile eşitlik, adalet gibi kavramların olduğunu düşünemiyorum. Elbette bir hayvan yavruları ile yiyeceğini paylaşır. Onları korur ve kollar. Kendi türünü savunur diğer türlere karşı. Ama bazı kavramların varlığının algılaması ve gündelik hayatta kullanılması ve yüceltilmesi sadece insana özgü. Galiba insan soyut düşünebilen ender yaratılmışlardan birisi. Ama diğer taraftan da bu kavramların içini en vahşice ve acımasızca tüketen tek canlı.  Vicdan kavramı da en insani kavramlardan birisi.  Çok insana özel. Çok yürek gerektiren ve içi en çok doldurulamaya muhtaç bir kavram. "Vicdan, kişinin kendi niyeti veya davranışları hakkında kend...

Mucize Aşk

Mucize Aşk  Aşk bu, değil mi?, diye sordu,  Güzel kadın - ürkekçe... Bu bir mucize değil de ne, sence? Nasıl kavuştu kayıp ruhlarımız aynı bedende? Cevap aradı adamın küçük gözlerinde...  Neyi bekler insan bunca zaman? Ve nasıl olup da denk gelir, Binlerce yıldır tutkuyla sevdiğine?  Işıltıyla parıldadı gözleri ve sonra, Güneş dokundu sarı saçlarına, Yosun kokusu karıştı rüzgara; Ve bir mavi kelebek gibi kondu masaya.  Gönlü açıldı kadının; Ardına kadar, kocaman - ama usulca...  Güzel gülümsüyordu adam,  Ve sımsıcacıktı elleri... Evet, çok zor dedi adam, Hangi mucize kolay ki?  Aşk olmazdı yoksa adı Uğruna savaşanı olmadıkça... Aydınlıktı kadının bembeyaz teni, Küçücüktü o narin elleri. Kayboldu ikisinin gözlerinde gözleri; Çünkü adamın da yaraları derindi...  Serin bir su serpmişti adam;  Kadının o ürkek kalbine... Yürünecek bir ömür var;  Diye fısıldadı inip kalkan göğsüne... Razıyım, dedi kadın...  Seninle gelece...