Kasıma Veda Ederken
Pazar Yazıları No: 057
Bugün son baharın son ayı olan Kasım’ın son günü; üstelik de Pazar… 30 Kasım Pazar. Yılın son ayına Aralık ayına - benim de doğduğum aya - giriyoruz. Yani Gregoryan takvimi kullanan bu coğrafyadaki bizler bir yılı daha devirmekteyiz miladi takvim yapraklarından. İngilizlerin dediği gibi: "Time flies". Zaman hızla akmakta...
Sabah erkenden oğlumu dershaneye bıraktım. Ankara'nın bir ucundan diğerine gittim ve geldim. Arabanın üzerine sarı ve kahve tonlarda bir sürü yaprak dökülmüş. Güzel bir görüntü idi soğuk bir Ankara kışı için...
Eve dönüp kahvaltı hazırladım kendime. Bir espresso yaptım sonra kendime sert ve az aromalı olanlardan. Masada uzun zamandır benim yapmamı bekleyen yaklaşık 900 parçalı Tehnic serisinden bir Lego var... Dışarıda serin ama güzel bir hava var. Çiçeklerimi dün sulamıştım. Mutluyum galiba. Yeni bir içsel dinginlik yaşıyorum kendi halimde: sükunet ve dinginlik ve huzur sanki birbiriyle karışmış durumda.
Masada iki kitap var. Ikisinin de kapağı solgun gül kurusu tonlarında ve bordo şarap kırmızısı renginde. Vladimir Mayakovski'den "Şiir Nasıl Yazılır?" Ve Dan Brown'ın son kitabı: "Sırların Sırrı". Ta nerelerden alınma kitaplar... Anısı var her alınan şeyin...
Zannederim bugün Ankara yine kendine has bir dinginlik ile uyanmış gibi. Hiç bir şeyi açmadım. Televizyon radyo müzik yok. Sessizlik sadece. Kitaplıkta duran saatin tikleri duyuluyor içeride sadece... Tik, tik, tik... Havanın soğuğu insanı üşütmüyor, aksine sanki içeri beni kendime doğru çağırıyor:
“Yavaşla.”
Uzun zaman sonra dersim yok bu hafta sonu. Kişisel zaman vakti... Pazar günlerinin en güzel yanı da bu galiba —kimseden bir şey beklenmeyen, kimseye yetişilmek zorunda olunmayan o küçük ara.
Bugün yollar sessizdi, ağaçlar çıplak ama hâlâ dimdik. Sanki insanın kendi iç dünyasını andırıyor bu şehir: dışarıdan sert, içeriden derin bir sıcaklık saklayan bir duruş. Ben de bu sabah, pencereden dışarı küçük koruluğa bakarken şunu düşündüm; mutluluk bazen büyük meselelerde değil, “olduğu gibi olmayı” kabul eden kalpte başlıyor.
Mutlu olmak için aradıklarımız çoğu zaman uzağımızda değil; nefesimizin tam ardında saklı.
Mutmainlik ise biraz daha farklı bir his — daha duru, daha olgun. İnsan mutlu olur; mutmain olduğunda ise o mutluluğa tutunmak için çabalamaz bile. Çünkü bilir: Bu an olması gerektiği gibidir.
Bugün Ankara’da işte tam olarak da böyle bir hava var. Ne geçmişin ağırlığını, ne geleceğin telaşını taşıyor. Sadece şimdi var. Sadece bu anın yumuşaklığı…
İkinci espressoyu alıp masaya oturunca fark ettim ki, mutluluk bazen bir karar. İçeriye giden sıcaklıkla dışarıdaki soğuk arasındaki denge gibi — ikisi de yerinde ve doğru. Birini reddetmeden, diğerini abartmadan, sade bir kabul hâli. Dinginlik güzel şey. İç huzurunu bulmuş olma hali... Belki de insan en çok pazar günleri kendini tamir eder.
İyi ki bitmeyen koşturmaların arasında böyle küçük duraklarımız var. İyi ki Ankara hâlâ Kasımın sonunda bile insana şöyle fısıldıyor:
“Her şey olması gerektiği kadar. Sen de öyle.”
Bugün, bu Kasımın son Pazarında, kendime şöyle bir söz verdim: Zorluklara değil, yola odaklanacağım. Eksiğe değil, olana bakacağım.
Ve kendimi, olduğum halimle kabul etmeye biraz daha yaklaşacağım. Zannederim sahip olduğum şeyler için iyi bir şükür zamanı bugün. İnkişaf ve sükunet.
Çünkü gerçek mutluluk, gürültüde, koşuşturmaca ve hep bir şeyleri yakalama da değil; bu sade, yavaş, içe sinen anlarda saklı. Anı biriktirme zamanı. Latince aslında bir oxymoron deyiş olan hayat felsefesinde dendiği gibi sanki hayat: Festina Lente: "Yavaşça acele et..."
İyi Pazarlar....
Nevfel Baytar
30 Kasım 2025
Pazar - Ankara