Kırık Kalpler Tamirhanesi Sabah erkenden açtı kepenkleri Ne de olsa burası bir tamirhaneydi. Bekledi ilk gelecek üftâde nasibini; Kapıdan arz-ı endam etti kendileri... Şuh bir sesle ustaya seslendi Kapıda beliren afet-i devran hanımefendi; Selam, dedi; tüm kapılar yine kilitli idi... Yok oldu benimki, üzerinden günler geçti... Ufalanmış bir kalbim var, dedi... Sanki üzerinden tanklar geçti Hayırsızın biri onu parça pinçik etti. Oysa tek bir merhabası ile kalbim erir giderdi... Sonra, kapıda başka bir güzel daha belirdi. Diğer müşteriye bakmadan içeri giriverdi. Ustanın yanına kadar gitmekte istekliydi. Belli ki o da çok, ama çok, çekmişti... Ben ilgisizlikten muzdaribim diyebildi... Sevdiğim bana ne çiçek, ne de bir hediye gönderdi... Bana olan ilk günlerdeki ilgisi buhar olup gidiverdi. Ne yapayım söyleyin bana ustam cevap verin haydi? Çok geçmeden bir tıklatma sesi yükseldi Tamirhanenin kapısı dövülüyordu sanki Gelen hiç de asude değildi; ağla...