Vuslat
Koca bir okyanusum ben;
Gövdem engin denizlerden.
Kanatlarım yayılır yeryüzüne
Gökyüzünde masmavi gölgem.
Nehirler, ırmak ve dereler
Hepsi de kavuşmak ister;
Bu bir vuslat ve yok olmadır
Tek bir bedende birleşen.
Dağlardan ve vadilerden,
Nice köy ve kentlerden
Pek çok dere ve göllerden
Birleşir damlalar ve zerreler...
Sonra buhar olup yükselir
Bulutlarda hemhal olur ve
Dönerler yeniden karlı dağlara;
O metruk ve ıssız yamaçlara...
Ama orada: gizli bir yarda
Tatlı bir pınar bulunur.
Cam gibi berrak suyu
Usulca dökülür gözesinden.
Karışmadan toprağa;
Taşlara ve ovalara,
Akar ve yolunu bulur
Ulaşmak için ummana.
Çiçek kokan tatlı suyu
Karışır tuzlu okyanusa.
Vuslat zamanıdır şimdi;
Beklenen an bu, değil mi?
Birleşir pınarın suyu;
Ve okyanusun tuzu
Yekvücut olup,
Yükselir sonsuzluğa...
Tüm zerreleri karışır
Birbirine ve eriyip
Tek bir ruh olur ve
Yok olur tayy-ı zamânda...
Binerler bulutların kanatlarına;
Düşerler yollara ve birlikte
Uçup giderler uzak diyarlara
Ve ikisi yağmur olup varırlar;
Ebedi vuslatın tadına...
Nevfel Baytar
28 Aralık 2025
Pazar - Ankara